Ouder worden
Nu is ze een oude hond en ze wordt steeds witter in haar snoet. Ook haar buik is bedekt met lange witte haren. Op het strand lijkt ze nog jong, maar de terugweg naar de auto wordt – zeker als het warm is – steeds langer, dan lijkt ze echt een oud sukkeltje.
In huis is de belangrijkste bezigheid: slapen…
Weer naar de fysiotherapeut
Ineens werd het in de auto springen lastig en het rechter achterpootje was instabiel en sleepte een beetje. Eén keer zelfs tot bloedens toe.
Dus eind augustus 2025 werd het tijd voor een bezoekje aan Eva en het loopbad.
We kozen gelijk voor een 10-badenkaart…. eerst een paar keer achter elkaar en dan een ‘onderhouds-behandeling’! Na de eerste keer leek het al wat beter te gaan!
Nieuwe fietskar en loopplank
Om het maar gelijk goed aan te pakken zochten we naar een betere fietskar die ook als wandelwagen kan worden gebruikt. En naar een loopplank die geschikt is om bij de camper te gebruiken.
We hebben en loopplank te leen voor de auto, die prima werkt, maar die is te groot om mee te nemen.
Zo waren we in een paar dagen tijd een ‘vermogen’ kwijt, maar als we daar Amy nog een paar goede jaren mee kunnen bieden is het dat zeker waard!
Lees het hele verhaal ‘Alles voor Amy’ door hier te klikken.
Paniek op de camping
Vanmorgen (zaterdag 6 september 2025) wilde Amy helemaal niet lopen en zakte door haar achterpoten. We vreesden het ergste.
Omdat ze, keurig opgevoed als ze is, niet op de camping wil poepen en plassen heb ik haar met de fiets naar het bos gebracht waar ze na twee moeizame stapjes direct ging zitten om alles te doen wat hoognodig moest.
Daarna bellen naar diverse dierenartsen en ook even overleg met de campinghouders. Uiteindelijk een plaatsje in Dierenkliniek De Kempen in Veldhoven, een half uur fietsen en de afspraak was ook over een half uur, want de praktijk zou daarna sluiten. Dus, hup, hond in de kar, adres ingevoerd, helm op en gaan!
We werden keurig en heel erg vriendelijk ontvangen en de vrouwelijke dierenarts heeft alles grondig bekeken, ook haar dikke snoet. Het kon een kies zijn, of een steek. Omdat ze geen koorts had, verwachtte ze dat een insectenbeet het meest waarschijnlijke was.
De andere conclusie was stenose (vernauwing) van de lage wervelkolom. Haar uitstekende bespiering is nu haar redding.
We kregen medicijnen mee tegen de zenuwpijn en mogen de andere pijnstilling die ze al kreeg iets opvoeren. Dan kunnen we met de dierenarts en fysiotherapeut thuis overleggen wat het beste beleid is.
Dus… niet met een lege fietskar terug naar de camping, wat een opluchting. (Al had ik onderweg wel bedacht dat ik, als het echt slecht zou zijn, misschien één of andere boost zou vragen, om het weekend mee door te komen om dan in Rijnsburg afscheid te nemen.)
Ook de camping eigenaren en onze buren waren blij en opgelucht, iedereen leefde mee!
Bij de camper direct de eerste pillen gegeven en Amy was ineens weer behoorlijk fit en vrolijk, al blijft ze een beetje ‘ dronken’ zwabberen met haar achterzijde…. En die vrolijkheid was waarschijnlijk het spiegelen van onze opluchting!
Wat waren we blij met de nieuwe kar! Want daarmee konden we naar het bos lopen, om Amy daar even te laten scharrelen, snuffelen en bewegen.
Het boek is dicht
Tot ons onuitsprekelijke verdriet hebben we moeten besluiten om Amy op vrijdag 19 september 2025 te laten inslapen.
En daarmee wordt het boek van haar leven definitief gesloten.
Amy was al een paar weken, eigenlijk al een paar maanden aan het kwakkelen. De laatste week begonnen het aantal slechte momenten de goede momenten te overheersen. Er waren gesprekken met de dierenarts en de fysiotherapeut en in de loop van de week kwamen we tot een besluit dat het zo niet langer kon.
We dachten dat we een weekend met extra medicijnen nog van haar zouden genieten, maar toen ze vrijdag met het opstaan met een klap door beide poten zakte was het duidelijk.
Maar Amy zette ons, zoals steeds de laatste tijd, ook weer op het verkeerde been door bij de koffie met een bal-in-sok aan te komen… Er moest even vrolijk gespeeld worden!
We realiseerden ons dat die weinige vrolijke momenten niet meer opwegen tegen alle slechte momenten. Een hond leeft zo heerlijk in het moment: ‘Ik kan even spelen, dus dan doe ik het! Ook al lig je dan 5 minuten later weer uitgeteld met je poten in een rare houding…
Nadat de afspraak met de dierenarts was gemaakt, laadden we de wandelkar en Amy in de auto. Ondanks zorgvuldige begeleiding zakte ze toch nog met een poot van de loopplank… Zo wankel is ze geworden.
We maakten een heerlijke wandeling door de duinen, waarbij Amy even een stukje zelf liep en lekker kon snuffelen. Bij het strand zocht ik een afgang waar ik tot ver op het strand over beton kon rijden.
Waggelend en raar huppelend met haar achterkant liep Amy naar zee, vond een stok en sjouwde daarmee rond. In het water ging ze niet meer. Toen weer terug naar boven en halverwege ging ze liggen om op haar stok te knagen: ‘Even bijkomen….’.
We wandelden nog een tijdje door de duinen waarbij Amy een keer heel kort (’t Gaat niet, mag ik rijden?’) en een wat langer stuk uit de kar was.
En dat was haar laatste uitje.
We kijken terug op:
- Duizenden wandelkilometers door de duinen, over het stand en op andere plaatsen met en zonder allerhande wandelmaatjes.
- Prachtige avonturen met de camper: Amy was er bij vanaf onze eerste camperreis.
- Momenten waarop Amy onze steun en toeverlaat was, zoals bij het overlijden van dierbaren: hulphond Flip, mijn moeder, Erna, Alyda en hulphond Kaiko.
- Vrolijke momenten in- en om het huis, bij spel, trainingen, cursussen, teveel om op te noemen.
- Betekenisvolle relaties met mensen in onze omgeving.
Nu moeten we verder zonder haar en we weten echt niet hoe dat moet. Maar alle mooie herinneringen, heel erg veel foto’s en de lieve reacties die we kregen en krijgen zullen ons daarbij helpen.
En Amy is ‘over de regenboogbrug’, zonder pijn en beperkingen!
Lieve, lieve Amy: wij vergeten je nooit! 💞
Hond en Kompas 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.