De start
In de nacht van 29 juli 2013 beviel Famke met behulp van een keizersnee van 5 pups, allemaal voorbestemd om hulphond te worden.
Eén pup bleek de volgende dag wat achter te blijven: zij kon niet drinken! De oorzaak was een open gehemelte. Dat betekende dat er voor deze pup geen toekomst als hulphond zou zijn…
Marjolein Meesters – waar oma Evita en moeder Famke meerdere nestjes kregen voor Hulphond Nederland – besloot om de pup toch een kans te geven (en niet te laten inslapen). Ze noemde haar Amy, zocht naar een geschikte speen en bracht haar met het flesje groot.
Ondanks haar handicap was Amy een ondernemende tante: zij was de eerste pup die stond en ook de eerste die uit de vijver gevist moest worden! Ze speelde met haar broers en zussen, met mamma en oma en met halfbroer Zjef. Marjolein, haar man en zoons overlaadden alle pups en zeker Amy met aandacht en liefde.
Operatie
Marjolein zocht een mogelijkheid om Amy te laten opereren.
(Een leuk weetje: deze arts deed met een kinderarts onderzoek op honden naar operatietechnieken bij een open gehemelte, omdat ze bij honden snel de effecten kunnen zien. Zo konden ze de beste technieken vinden om kinderen te opereren!)
Op 7 oktober 2013 werd Amy met succes geopereerd en daarna mocht ze nog twee weken herstellen bij Marjolein. Amy kon toen eindelijk ook (geweekte) brokjes eten! Al snel was ze weer lekker aan het spelen.
Tussen de operatie en de verhuizing ging het nog bijna mis, toen Amy zich verslikte in een brokje. Dankzij snelle acties van Marjolein liep het goed af, maar ze dacht echt dat Amy het niet zou redden…
Lees hier de verslagen van Marjolein: (Klik op een foto voor een vergroting.)
Nieuwe baasjes
Marjolein had al drie honden: Evita, Famke en Zjef, dus ze wilde Amy niet houden. Wij hadden gepensioneerde hulphond Flip, maar ik wilde ook wel erg graag één keer een ‘eigen hond’ en het leek me leuk als Flip nog een tijdje kon helpen bij de opvoeding. Maar het liefst wilden we geen ‘broodfokpup’, maar iets uit de hulphondenwereld.
Erna Aarsen kende zowel Marjolein, het verhaal van Amy als onze wens en toen was het snel rond: Amy zou na haar operatie en revalidatie naar Rijnsburg verhuizen!
Op bezoek
Driemaal waren we in Oss om Amy te ontmoetten. De eerste keer waren alle pups nieuwsgierig, maar er was er eentje die wel door de tralies heen wilde… Driemaal raden wie… (Klik hier voor alle foto’s)
De tweede keer maakten Flip en Amy kennis: klik hier voor alle foto’s.
Op mijn verjaardag gingen we opnieuw, met Flip en Oma de Hullu en we mochten Amy meenemen naar het bos. Wat een prachtige uren waren dat! (Klik hier voor alle foto’s.)
Verhuizen
Eindelijk was het zover: Marjolein bracht Amy op 21 oktober 2013 naar Rijnsburg!
Een dag vol emoties: voor ons om onze nieuwe huisgenoot te ontvangen, voor Marjolein om haar ‘zorgenkind’ achter te laten, voor Flip die ineens een druktemakertje in huis had! Uiteraard kwam Oma even op bezoek!
Toch een beetje ‘hulphond’.
Amy hoefde niet alle commando’s en trucjes te leren die een hulphond aangeboden krijgt. Maar het helpen zat er toch wel een beetje in.
Het uittrekken van sokken hoefde nauwelijks aangeleerd te worden en ze blijft dat doen. Daarna geeft ze de sok in de hand of, als we eens wat extra’s willen, gooit ze ze in de wasmand. De krant en post brengt ze ook. Maar we moeten wel goed opletten want in haar enthousiasme gaat er wel eens iets stuk.
Hond en Kompas 
Een trip down memory lane…. zo mooi om te lezen!
Ik moet ook steeds weer terugdenken aan een voorval toen ik de speen voor Amy ging uitzoeken, bij een zorgwinkel voor mensen. Ik had een medewerkster uitgelegd dat ik voor een hondje met schisis een speentje zocht, wat natuurlijk een bijzondere vraag was. Zij hielp mij met uitzoeken, en we waren samen aan het overleggen toen haar collega nietsvermoedend binnenkwam. Net op dat moment zei ze ‘ deze speen past vast goed in haar bek’…. Ik zal de blik van haar collega, die dacht dat we het over een mensenbaby hadden, nooit vergeten. Na uitleg hebben we er samen heel hard om gelachen!
LikeLike